Καμένα όνειρα

Μετα από χρόνια περπάτησα πάλι τούτον τον δρόμο
Κάθε στροφή γεμάτη αναμνήσεις
Αναμνήσεις γεμάτα καμένα όνειρα
Και περπατούσα πάνω τους
Λες και ήταν κάτι μακρινό
Κι όμως όλα τόσο κοντινά

Η ίδια μου η ζωή χαραγμένη στα αζήτητα
Μέσα στην καρδιά μου είχα το δάκρυ έτοιμο
Και όσο δεν το αφήνω ελεύθερο
Τόσο μεγαλώνει ο πόνος

Ο κόσμος μου όλος εσύ και ένα πεζοδρόμιο
Κράτα με είσαι η πιο μεγάλη αγκαλιά
Μονόδρομος η ζωή μετα από αυτό το φιλί
Κανονικά εσύ αντίθετα εγώ

Όλες της χάρες που ζήσαμε μαζί
Τώρα της θυμάμαι μόνος
Κοιτάζω ψηλά μα ο ουρανός έχει χαθεί
Πίσω από τσιμέντα που στάζουν προβλήματα
Το δάκρυ αρχίσει και κυλά
Σε τούτη την γειτονιά σε φίλησα
Και χάραξα τα ονόματα μας σε ένα δένδρο
Μαζί με το πόσο σε θέλω
το ψάχνω αλλά δε μπορώ να το βρω
η μελωδία έγινε σταχτή πίσω από έναν φράχτη